വെറുതേ ജീവിച്ചു മരിക്കാനോ?
ചിന്തകള് പോലും പാകാതെ,
കിളിര്പ്പിക്കാതെ,
നനയ്ക്കാതെ, വളര്ത്താതെ, കൊയ്യാതെ,
ഞാന്... ഈ ഞാനെന്ന ഭാവത്തിന് തല കൊയ്യാതെ,
വെറുതേ, വെറുതേ കടന്നുപോകാനോ?
ചിന്തകള് പാകാനോ..?
എവിടെ? ഈ ഊഷരമായ ഭൂമിയിലോ...?
പൊടിപ്പുകളെയെല്ലാം സ്വാര്ത്ഥതയുടെ നഖങ്ങള് കൊണ്ട്
നുള്ളിക്കളഞ്ഞ് , പുഴകളെ തടഞ്ഞ്, വറ്റിച്ച്,
'കഷ്ടപ്പെട്ട്' ഞാനുണ്ടാക്കിയ ഈ മരുഭൂവിലോ...?
...
ഊഷരമാണീ ഭൂമി...,
സമ്മതിക്കുന്നു..., പക്ഷേ,
നീ അറിയുന്നില്ലേ...?,ഇവിടെ,
ഒരു ആര്ദ്രത...?
ചിന്തകളെ ചുറ്റും പടര്ത്തുക.., ഈ
ആര്ദ്രതയില് നിന്നു ഊര്ജ്ജം വലിച്ചെടുത്ത്,
ആകാശത്തോളം അവയെ ഉയര്ത്തുക...
അങ്ങിങ്ങ് പാറിനടക്കുന്ന കൊച്ചു
കരിമേഘത്തുണ്ടുകളെ തടഞ്ഞുനിര്ത്തുക...
അവ കനിയാതിരിക്കില്ല..,
പുതുമഴ പെയ്യാതിരിക്കില്ല...
മണ്ണു ജീവിയ്ക്കാതിരിക്കില്ല...,
നിന്നെ ജീവിപ്പിയ്ക്കാതിരിക്കില്ല...!
Subscribe to:
Post Comments (Atom)
നന്നായിരിയ്ക്കുന്നു.
ReplyDeleteനന്ദി.
ReplyDelete